Kiralık Daire

Birinci anahtar kilide pürüzsüz bir biçimde girdi ama kapıyı açmadı. “Tüh” diye geçirdi içinden Timur. Bir bu kadar süre daha geçirmek zorunda kalacaktı şimdi arkasındaki müşterileriyle. İlk denediği anahtarı karıştırmamak için parmaklarının arasına sıkıştırıp ikinci anahtarı denedi. Bu da kilidi çevirmeyince “Bugün zor geçecek herhalde iyice sanssızım” diye düşündü.

Dairenin kapısı oldukca eski tahta bir kapıydı. Çoğu yerinde cilası kalkmıştı. Tam ortasında yeni yapılan evlerde olmayan büyüklükte bir gözetleme deliği vardı. Üzerinde hiçbir oyma ya da işleme olmayan düz bir kapıydı bu. Yeni kapılara göre biraz daha genişti sanki. Apartmanın kendisi de çok eski duruyordu. İkinci kattaki bu daireye gelene kadar en az beş altı tane bu gibi eski kapının önünden geçmiş olmalılardı. Her katta dört ya da beş tane daire vardı. “Bu gibi detayları biliyor olmam lazım ama katta kaç daire var onu bile hatırlamıyorum” diye düşündü Timur. Ne de olsa emlakçılık yapıyordu. Ama artık bundan bir kaç sene öncesi gibi ne çok çalışıyordu ne de hevesi vardı. Eskiden iş saatleri bitmesin, bir kaç müşteri daha gelsin diye heyecanlanırken şimdi ofisten kaçmak için bahane arar olmuştu.

Üçüncü anahtar kilidi döndürdü. Kapının açılması için kapıyı tokmağından kendisine doğru çekip anahtarı daha güçlü çevirmesi gerekti. Büyük kapı içeriye doğru açılırken sanki çerçevesine yapışmış gibi çıtır çıtır sesler çıkarttı. Bir anda dairenin içindeki ışık eski apartmanın koridorunu aydınlattı. Koridor çok güçsüz sarı bir ışıkla aydınlatılmaya çalışılmıştı fakat merdivenlerin ve kapıların yerleri ancak belli oluyordu. Dairenin içinden gelen ışıkla birlikte apartmanın içinin ne kadar pis ve bakımsız olduğu daha iyi görülebildi.

“Ne boktan bir yer!” diye geçirdi içinden.

Toz içindeki daireye girip kapıyı ardına kadar açtı. Bir yandan anahtarı kapıdan çıkarmaya çalışırken bir yandan da müşterilerini içeri davet etmek için “Buyrun” dedi.

Anne oğul olduklarını tahmin ettiği müşterileri dairenin içinden gelen ışıkla gözleri kamaşmış bir şekilde bir süre içeriyi süzdüler. Kadın orta boylu biriydi. Üzerinde oldukça sıradan gösterişsiz kıyafetler vardı. Kot pantolon ve öylesine yatay çizgili bir bluz giyiyordu. Sağ kolunun altında omzuna geçirdiği ve her an birileri çalabilirmiş gibi koruduğu çantası vardı. Herhalde ellibeş yaşlarındaydı. Gerçekte böyle mi bilinmez ama Timur’a karşı pek kibar davrandığı söylenemezdi. Hiçbir şeyi beğenmez bir tavır takınmıştı. Gerçi bundan önce gösterdiği bir kaç daire gibi bunun da çok beğenilecek bir tarafı yoktu ama bahsettikleri bütçe ancak bu tarz daireleri karşılayabilirdi. Kadının pazarlık kozu olarak kullanmak için hiçbir şeyi beğenmiyormuş gibi yapması da kuvvetli bir ihtimaldi. Bu tarz müşteri taktiklerine o kadar alışmıştı ki artık pek umrunda olmuyordu. Herhangi bir şeyi beğenmediği zaman, kadını ikna etmek için zaman harcamıyordu. “Çok sıkıldım” diye düşündü. “Nasılsa kiralamayacaksın neden beni rahat bırakmıyosun?”.

Oğlan oldukça uzun ince yaklaşık yirmi yaşlarında biriydi. Saçları kıvırcık ve darmadağındı fakat sanki bu dağınıklık için çok uğraşılmıştı. Üzerinde yeni nesil, her tarafı ceplerle dolu bir şort ve büyük ihtimalle pahalıya alınmış bir tişört vardı. Bu yaşlarda herkesin giydiği converse marka ayakkabılardan giyiyordu. “Bundan on yıl sonra belki gerçek bir karakter geliştirebilirsen, ne palyaçoymuşum” be diyeceksin kendine diye aklından geçirdi Timur çocuk için. İnsanlar zengin ve mutlu dahi olsalar fakir ve mutsuz insanların giydikleri kıyafetleri giymeye çalışıyorlar. “Ne kadar asil bir moda” diye dalga geçti içinden.

Çocuğun, annesinin tam aksine ‘sorun çıkarmak istemiyoruz ‘der gibi bir hali vardı. Ara sıra annesine sinirli bir biçimde bakıp “Bu kadar saçma bir şey sorulur mu?” diyen bir surat ifadesi takınıyordu. Sonra Timur ile göz göze de gelmemek için gözlerini kaçırıyordu. Annesinin, çocuğu peşine zorla taktığı her halinden belliydi.

Kadın ile çocuk ürkek bir biçimde içeriye ilk adımlarını attılar.

Burası yaklaşık yüz metrekare bir daireydi. Hemen kapıdan girince genişçe bir antre, direkt olarak salona bağlanıyordu. Salonun her tarafı cam ile çevriliydi. Antrenin hemen sağ tarafında mutfak, ve mutfak kapısının hemen yanında içerideki iki tane ufak odaya ve tuvalete bağlanan bir koridor vardı. Salonun manzarası hemen önündeki dar bir Erenköy sokağıydı. Minibüs caddesine bir kaç sokak mesafedeydi. Bağdat caddesinden ziyade minibüs caddesini kullanarak ulaşmak daha mantıklıydı buraya. Timur aslında genel olarak minibüs yolu yerine bağdat caddesi ve sahil yolu tarafındaki daireler üzerinde çalışıyordu. Oralarda hem daha fazla para vardı hem de çocukluğundan beri yaşadığı bir yer olduğu için kendini daha rahat hissediyordu.

İkisi de içeri girdikten sonra arkalarından kapıyı kapatıp salona yanlarına geldi. Kadın yine suratında aynı beğenmez ifadeyle etrafa bakınıyordu.

“Çok ta bakımsız pis bir daireymiş burası” dedi kadın.

“Yüz metrekare!” dedi kadına rest çeken bir tavırla. “Sen istediğini söyleyebilirsin, ben işimi yapayım, evime gidip uzanmak ve en azından bu iş için bir daha hiç yerimden kalkmamak istiyorum.” dedi kendi kendine.

Oğlan elektrikli havadan kaçıp içerdeki odaları görmeye gitti. Annesine daha fazla dayanamayacakmış gibi bir hali vardı. Kadın da salonu bırakıp önce mutfağa sonra da içerki odalara göz atmaya gitti. Timur bu esnada salonda sessizlik ile başbaşa kalmanın keyfini çıkarttı. İçerden gelen bir kaç fısıltı, ara sıra sokaktan geçen bir kaç araba sesi dışında hiç bir ses gelmiyordu. Bu dairede yaşlıca bir doktor uzun yıllar oturmuştu. Hatta bundan bir kaç sene önce tesadüfen yine bu apartmanda başka bir daireyi gezdirirken yaşlı doktor ile tanışma fırsatları olmuştu. Çok cana yakın ve kibar bir insandı. Zavallı adam kalp krizinden hayatını kaybettikten sonra daire kızına kalmış o da kiralamaya karar vermişti. Adamcağızı hatırlayınca, daire sanki gözünde bir kişilik kazanır gibi oldu. Doktor beyin daireyi nasıl döşediğini görmemişti ama salonun büyük bir kısmının kitaplarla kaplı olduğunu hayal etti. Belki şurada bir yerde bir oturma gurubu, camın hemen kenarında da adamın en rahat, eski koltuğu vardı. Mobilyalar klasik ahşap mobilyalar olmalıydı. Doktor bey herhalde televizyon sahibi de değildi. Belki bir müzik seti ve yanında kızı tarafından kendisine Cd’leri alınmış eski klasik müzik plak koleksiyonu vardı. Adamcağız büyük ihtimalle Mozart, Bach, Paganini gibi belki de bu evde bir daha asla kimsenin dinlemeyeceği müziklerini dinlerken bir yandan da koltuğuna gömülmüş bir kitap okuyordu.

Doktor Bey artık yoktu. Eğer daire dile gelip konuşabilseydi yaşlıca bir hanımefendi sesiyle konuşurdu diye düşündü. “Beni bu insanların eline bırakmayınız lütfen!”.

“Bakar mısın?”. Kafayı salonun kapısından içeri uzatmıştı kadın. Artık sizli bizli konuşmalara gerek duymuyordu. “Belli ki onunla içeride dolaşmıyorum diye sinirlenmiş ve saygıyı elden bırakıp bana ufak çaplı bir ders veriyor. Gerzek!”

“Geldim!” dedi Timur.

İçeriye doğru kadını takip etti. Kadın tuvaletin önünde durup “Buranın ışığı yok mu ışığı?” dedi.

“Kapalıdır aşağıdan isterseniz açtırayım kapıcıya.” diye cevap verdi.

“Bir zahmet!” dedi kadın sanki çok normal bir şeymiş gibi. O kadar da karanlık değildi halbuki.

“Tamam ben kapıcıyı bulayım genelde buralarda olmuyor. Tahminen köşe başına kadar gitmiştir. Açtırıp geliyorum birazdan” dedi.

“Aman yok yok boşver! Tuvaleti de görmeyiverelim kalsın kalsın!”

“Peki siz bilirsiniz.” diye cevapladı Timur. “Ben de az buz oyuncu değilim hani.” diye aklından geçirip neşelendi bir anda.

Sonra tekrar koridordan ilerleyip salona geri döndüler. Kadının oğlu da yanlarına geldi ve salonun camından aşağı bakmaya koyuldu.

“Ne istiyorlar şimdi buraya?” dedi kadın sanki burası için kira istemek bile ayıp der gibi. Sanki “Burada oturmamız için üstüne para vermeleri lazım” diye düşünüyordu.

“Dokuzyüz lira artı 3 ay depozito!”.

Kadın insanı sinir edecek, alay dolu kısa bir gülüş fırlattı. “Şaka yapıyosun herhalde burası hiç dokuzyüz lira eder mi ya? Dökülüyor! Ayrıca üç aylık depozito ne oluyor? Neyin depozitosu bu allah aşkına?”

“Evet depozito konusunda pazarlık yaparız. İsterseniz kira konusunda da ...”

Pazarlık kelimesini duyduğu anda “Hah şimdi ben sana buranın gerçek fiyatını söyleyeyim” diyen bir yüz ifadesiyle atladı: “Altıyüzelli lira ve 1 kira depozito! Daha fazla çıkamam burası için”.

“Tamam” dedi Timur. “Ben ev sahibine iletirim o değerlendirsin bakalım teklifinizi; ona göre size haber veririm”. Hiç tartışmaya niyeti de yoktu zaten. “Ben hiç seninle uğraşamayacağım!” diyen bir surat ifadesi takındı.

“Hayır yani burası o fiyat etmez. “ Kadın sanki aldığı cevap yüzünden çok büyük bir hayal kırıklığına uğramıştı. Asıl istediği şey biraz bu konuda kavga etmekmişcesine bu konuşmanın burada bitmesine razı olamadı. “Bir sürü ev var bundan daha güzel, daha ucuz buralarda. Kaç tane emlakçı gezdim bu hafta!”

“Muhakkak!” diye yanıtladı Timur.

O esnada annesinin sinirli tavrından rahatsız olan çocuk sanki ev çok büyükmüşçesine evin geri kalanını görmeye gitti.

“Sizin teklifinizi ben iletirim ev sahibine en geç yarına size haber veririm.”

Kadın, Timurla daha fazla kavga edemeyeceğini anladığı için üzüldü. Bu kavga sonucunda kendi haklılığının tesçillenmesini istiyordu.

Arabam ve Kadınım

“Gelmek üzereyim. İn sen aşağıya. Ne giydin? Tamam hadi.” dedi ve telefonu kapattı Oğuz. Porsche arazi aracıyla ataşehirin arnavut kaldırımı caddelerinde Nazlı’nın oturduğu sokağa girmek üzereydi. Kendini en iyi hissettiği yerlerden biri bu arabanın içiydi. Şehrin her yerindeki her türlü insandan daha üstün hissediyordu bu arabada kendini. Evdeki diğer arabalar böyle sayılmazdı. Bu simsiyah parlıyordu. Çok pahalı gözüküyordu. Camları da siyah değildi. Dışarıdan gözükmek hoşuna gidiyordu bu arabanın içinde. Abisinin üstü açık spor Mercedes’i bile ona bu hissi vermiyordu. Bu araba dokunulmazdı. Kimse ona bir şey soramazdı. Bu arabanın içindeyken insanlar kendisine saygı duyuyorlardı. Araba, kendi avrupalı kültürüyle birlikte geliyordu.

Köşeyi döndü ve Nazlı’nın evine sadece yüz metre kalmış olmasına rağmen sonuna kadar gaza bastı. Arabanın çıkarttığı büyük homurtu yüzünden sokaktaki bütün kafalar kendisine çevrildi. Hemen arkasından hızlıca frene basıp apartmanın önündeki boşluklardan birine arabanın kafasını soktu. Nazlının kolay kolay aşağıya inmeyeceğini bildiği için vitese sarılı tesbihini alıp aşağıya indi. Arabanın sağ ön köşesine gidip sırtını yasladı. Karşı apartmanın önünde üç tane yirmili yaşlarda kızın durduğunu ve kendisi gelmeden önceki sohbetlerini değiştirip şimdi kendisinden bahsettiklerini hissedebiliyordu. Kızlar baktıkları farkedilmesin diye Oğuz’a sırayla bakıyorlardı.

Oğuz esmer, 27 yaşında, muhafazakar bir aileden gelen bir delikanlıydı. Kendisini yakışıklı bulduğu zamanlar olmasına rağmen genelde kızlardan bu tarz iltifatlar almıyor olması kendine güvenini biraz zedeliyordu. Yine de kadınlarla arası iyiydi. Kendisinden 15 yaş büyük ağbisinin evlenmeden önce yaptığı çapkınlıklar Oğuza miras kalmıştı. Ailesinde ve akrabalarındaki bütün kadınların başları kapalı olmasına rağmen, daha bir tane bile başı kapalı bir kıza ilgi duymamıştı. “Çunkü ciddi bir şey istemiyorum daha” diye düşünüyordu. “Daha 27 yaşındayım. Daha bir sürü karı yapacağım”.

Paralı bir üniversitede okumuş genelde arkadaş çevresine pek uyum sağlayamamıştı. Bir kaç tane samimi olduğu insan kendisiyle genelde gece kulüplerine gidebilmek için takılıyordu. Bunun da farkındaydı. Ama önemi yoktu. Çünkü “Zaten ben de sizi kullanıyorum” diye düşünüyordu.

Ailesinin maddi durumu hiç olmadığı kadar iyiydi. Ticaretle uğraşıyorlardı. Son bir kaç yılda babasının ve abisinin devletin önemli yerlerindeki ahbapları sayesinde nerdeyse servetleri üç katına çıkmıştı. Babasının morali çok iyiydi. Eskiden olsa Oğuzun gittiği bu gece kulüplerinden rahatsız olabilirdi ama bugünlerde “Çocuk eğlensin, sonra buluruz müslüman bir kız, evlendiririz.” diye düşünüyordu.

Nazlı ile tanışalı nerdeyse sekiz ay oluyordu. ve tanıştıklarının üçüncü günü çıkmaya başlamışlardı. İlk başlarda Oğuz “bu karıyla en fazla bir kaç hafta takılırım” diye düşünmesine rağmen bir şekilde hevesi hiç sönmemişti. Nazlıyı ağbisi dışında ailesinden kimse görmemişti. Ağbisi de Nazlı’yı gördükten sonra “Aferim lan benim izimdesin. Çaktın mı buna?” diye sormuştu. O da daha Nazlı ile birlikte olmamalarına rağmen “Hem de nasıl!” diye cevaplamıştı. Ağbisinin Nazlı’yı beğenmesi belki de Nazlı’dan bile daha çok hoşuna gitmişti Oğuz’un. Nazlı’yı umursamadığını düşünüyordu. Bu kadar uzun zamandır birlikte olmalarını ise tembelliğine bağlamıştı. “Devamlı yeni biriyle tanışacağıma, fıstık gibi kız var elimde işte!” diyordu. “Nasılsa zamanı geldiğinde en az Nazlı kadar güzel, müslüman bir kız bulurum. Hem de bunun sıfır kilometresi!” diye düşünüp eğleniyordu.

O esnada apartmanın kapısı tiz metalik bir sesle açılmaya başladı. Çerçeveleri metal, göbeği cam kapı açıldıkça üzerindeki yansımaların oluşturduğu resim de hızla değişiyordu. Oğuz bir an için kapıda kendisini Porsche’sine yaslanmış bir biçimde gördü. Daha sonra kapının arkasından Nazlı gozüktü. Oğuz, Nazlı’yı gördüğü anda bütün vücudunu saran bir titreme hissetti. Kafasından ayak parmaklarının ucuna kadar bir ısı değişimi yaşadığını farketti. Nazlı her zamanki gibi çok güzeldi. 22 yaşındaydı. Teni her zamanki gibi hafif yanıktı. Uzun bacakları uzun boyunun büyük bir bölümünü oluşturuyordu. Bacaklarını ortaya çıkartmayı seviyordu. Kısa siyah pileli eteğini giymişti. Bu eteği birlikte almışlardı ve genelde olduğu gibi Oğuzun bir hediyesiydi. Oğuz bir an için o eteği aldıkları mağazada, Nazlı etekle aynanın önündeyken kendini ne kadar ezik hissettiğini hatırladı.

Üstünde askılı bir bluz vardı. Elinde de yine oğuzun hediyesi olan çok pahalı ufak çantası vardı.

Oğuz Nazlının arabaya doğru ilerleyişini izledikçe içindeki güçlü erkeklik duygusu yerini bir korkuya, aldatılmışlığa bıraktı. Kendisini bir an için bu güzel kıza sahip bir erkek gibi değil de annesinin yanında ufak bir çocuk gibi hissetti. Bunun üzerine arabanın kenarında durup Nazlıyı bekleyeceğine arabaya oturmaya karar verdi. Nazlı kendisine doğru yönelmişken Oğuzun arabaya bindiğini görünce, o da arabanın kapısına yöneldi. Oğuz arabanın ön tarafından geçip kendi tarafına geçerken “Amma da güzel olmuş orospu!” diye düşündü. İkisi de aynı anda arabaya bindiler. Karşı apartmanın önündeki kızlar, artık sırayı filan bırakmış hep birlikte Nazlı ile Oğuz’a bakıyorlardı. Oğuz onlara “Yanıma oturmak isterdiniz şimdi değil mi?” diyebilecek kadar kendine güvenen bir bakış fırlattı. “Karı karıyı çekiyor her zaman” diye geçirdi içinden.

Arabanın kapıları kapandığı zaman Nazlı çoktan bacak bacak üstüne atmış, tek kelime etmeden arabanın makyaj aynasını açmış ve çantasından rujunu çıkarmakla meşguldü. Sağ bacağının baldırı, bacak bacak üstüne attığı için hafifçe dolgunlaşıp kabarmıştı. Baldırını takip eden ince bileği ve ayağı her tarafı açık, uzun topuklu, siyah ayakkabısının içine doğru sanki su gibi akıyordu. Ayağını hızlıca sallamaya başlamıştı. Bir yandan da ağzındaki sakızı iyice ses çıkararak çiğniyordu. Tavırları sanki “Hiç umrumda değilsin” der gibiydi. Arabanın içerisi Nazlının geçen hafta kullanmaya başladığı yeni kokusuyla dolmuştu. Oğuz arabayı çalıştırırken göz ucuyla da Nazlı’yı inceliyordu. Çantasına eğildiği için saçları yüzünün yarısını kapatmış olan Nazlı, kafasını kaldırıp seksi gözüktüğünü bildiği için saçlarını düzeltmeden, mavi gözlerini Oğuza dikip “Ne? Ne bakıyosun?” diye sordu. O kadar çekici bir görüntüsü vardı ki Oğuz dayanamayıp sağ elini Nazlı’nın bacaklarına attı. Nazlı sanki bacaklarını hissetmiyormuş gibi hiç bir tepki vermedi. Bundan da cesaret alan Oğuz, Nazlı’nın koltuğuna doğru bir hareketle vücudunu sağ tarafa geçirip Nazlı’yı öpmeye kalktı.

Nazlı, hızlı bir hareketle kendini geriye çekip “Dur makyaj yapıcam ne yapıyosun?” diye hafif öfkeli bir sesle Oğuz’u tersledi.

Oğuz daha gecenin başında terslenmiş olmayı kendine yediremeyip “Gel lan buraya opücem!” diye sesini hafifçe yükseltti. Bunun üzerine Nazlı hiç seninle uğraşamayacağım dercesine bir hareketle yanağını uzattı ve kendini öptürdü. Daha Oğuz kafasını uzaklaştırmadan tekrar kendi işlerine geri döndü. Sanki “Tamam al ve git başımdan!” der gibiydi. Oğuzun aklındaki bundan çok uzak bir opüşme olmasına rağmen tekrar terslenmemek için, kazanmışken çekileyim diye düşünüp kendi koltuğuna çekildi. Arabayı vitese taktı ve ani bir hareketle park ettiği yerden çıkıverdi. Hemen arkasından biraz hızlıca gelen ufak bir araç Oğuz’un bu hızlı çıkışı yüzünden ani fren yapmak zorunda kaldı ve kornaya basmaya başladı. Oğuzda frene basıp ani bir biçimde arabasını durdurup çok sinirli olduğu için eli ayağına dolaşırmışçasına bir an için elektrikli camın düğmesini bulmakta güçlük çekti. En sonunda cam aşağı inmeye başladığında vücudunu sanki dışarı fırlatmak istermişçesine önce elini sonra bütün kolunu sonra da cam iyice açıldığı zaman vücudunun belden yukarısını çıkarıp:

“Ne var lan?” diye haykırdı. Sol eli de soylediği şeyi destekleyen bir pozisyonda ileri fırlatılmış bir biçimde duruyordu.

Nazlı o anda çantasından kafayı kaldırıp sol elini kendi koltuğunun köşesine yaslayıp güç alarak arkasına doğru döndü. Arkadaki araba ufak tefek gri renkli bir Opel’di.

Küçük arabanın içindeki orta yaşlı kadın bir an tereddüt ettikten sonra dayanamayıp ülkesini savunan bir askerin ruh haliyle kanının son damlasına kadar savaşmaya karar verip arabanın içinde bağrınmaya başladı. Elleri koları her yana hareket ediyor ama ne söylediği pek anlaşılmıyordu. Nitekim arabanın camları kapalıydı.

Oğuz, kadının arabanın içindeki çırpınışını cok kısa bir süre izledi. Sonra bir anda aklı, ağbisi ile karısının geçen ay ettikleri kavgaya gitti. Ağbisinin karısı, alışveriş ettiği arkadaşıyla çeneye dalmış ve eve biraz geç gelmişti. Kadın, eve girdiği anda ağbisi üzerine yürümüş ve bir kaç ağır tokat indirmişti. Bunun üzerine kadın da hemen aynı apartımanda oturan kayınvalıdesine yani Oğuz’lara kaçmıştı. Oğuz odasında otururken içerden ağlama seslerini duymuş sonra içeri gidip annesinin, ağbisinin karısını teselli ederek içerki odaya götürdüğünü görmüştü. Hemen arkasından ağbisi gelmiş ve olanları babasıyla Oğuz’a anlatmıştı. Babası ağbisini dinledikten sonra:

“Eee bu kadar şımarttın kızı. Daha çok dayak yiyecek o! Senin suçun ama!” demişti.

Küçük arabanın şöförü hala anlaşılmayan bir biçimde bağrınıyordu. “Orospu” diye geçirdi içinden. “Seni bir güzel dövmeli ama neyse” diye mırıldandı. Apartmanın önünde duran kızlar da şaşkınlık içerisinde Oğuz’a bakıyorlardı. Nazlı da, olaya ilgisini hemen kaybedip önüne döndü ve çantasındaki ruj arayışına tekrar başladı. Anlaşılan Oğuz’un bu ufak erkeklik gösterisine hiç prim vermemenin kendisi açısından en karlısı olduğunu düşünmüştü. Oğuz da bir yandan Nazlı’nın da hiç ilgilenmediğini farkedince camı kapattı ve arabayı vitese taktı.

“Tevbe yarabbim!” diye mırıldanıp hesap soran pozisyondaki elini direksyona koydu.

“Bu karılar hiç dayak yemedikleri için böyle oluyorlar. Bunları böyle buldukça döveceksin bak nasıl hoşlarına gidiyor!” dedi Oğuz sanki Nazlı ile dertleşiyormuş gibilerinden. Nazlı, o esnada rujunu bulmuş ve çevirerek ruju açmakla meşguldü. Sanki aralarında camdan bir duvar varmışçasına hiç bir şeyi duymuyordu bile. Oğuz sert bir biçimde gaza basınca tam dudağına götürdüğü rujla birlikte koltuğuna yapışan Nazlı:

“Yavaş bee ayı mısın?” diye iğrenir bir ses tonuyla çıkıştı.

Oğuz hiç cevap vermedi, çünkü kendini, çocukken oynanan oyunlardaki gibi ödeşmiş hissetti.

Duvarlarım ve Ben

Büyük ve ağır çelik kapı, bir banka kasasını andıran seslerle açıldı. Timur kapıyı iterek açarken bir yandan da sağ elini kullanarak çok kesin bir hareketle antrenin ışığını yaktı. Oldukça güçlü altı tane spot lambası bir anda karanlık antredeki halının içindeki renkleri de alarak çok sıcak bir ortam yarattı.

“Sarı ışığı seviyorum! Evimi seviyorum!” diye düşündü.

Burası yaklaşık on yıl kadar ailesiyle oturduğu apartman dairesiydi. Şu anda otuziki yaşındaydı. Timur 27 yaşına geldiğinde, emlakçılık yapan babası emekliye ayrılınca, annesiyle Bodrum’a taşınmışlardı. Kardeşi olmadığı için bu daire Timur’a kalmıştı. Bu daire dışında da bir çok mülkleri olmasına rağmen Timur burada yaşamayı istemişti. Burası çok güzel bir mahalleydi ve buralarda hiç araba kullanmadan toplu taşıma araçlarıyla ya da yürüyerek her yere ulaşılabiliyordu. Yaklaşık 15 yıldır bu dairede yaşadığı için de apartmandaki herkesle iyi tanışıyordu.

Annesi babası taşındıktan sonra evi tamamen yeniden dekore etmek için çok hevesli bir biçimde calışmalara başlamıştı. Maddi açıdan rahat bir aile oldukları için böyle bir kararı almak kolay olmuştu. Zor olan ise, ev yaklaşık 2 ay tadilat halindeyken akrabalarında veya arkadaşlarında kalmaktı.

Evini annesinin de yardımıyla döşemişti. Genelde ahşap ve modern mobilyalar kullanılmış çok sıcak bir daireydi burası. Şaşkınbakkalda denize oldukça yakındı. Evden çıkıp sahile yürümek bir dakikasını almıyordu. “Bu daire ile alakalı en güzel şey denize yakın olması” diye etrafta anlatıp durmasına rağmen, denize en son ne zaman yürüdüğünü hatırlayamadı. “Belki de hak etmiyorum denize bu kadar yakın olmayı. Şu denizi daha çok isteyecek biriyle değiş tokuş etsem şu daireyi. Ama karşılığında ben ne isteyeceğim?”.

Daireden içeri girilince hemen solda içerki odalara giden bir koridor, karşıda mutfak hemen sağ tarafta da salon vardı. Oldukca büyük bir apartman dairesiydi. İçerde dört tane büyük yatak odası iki tane büyük, bol aynalı tuvaleti vardı. Mutfakta çok zevkli döşenmişti. Kapıdan hemen girince sol tarafta cift kapılı, metal renkli amerikan bir buzdolabı ve ilerisinde büyükçe bir tezgah vardı. Mutfağın en köşesinde cam kenarında dört kişinin oturabileceği kadar geniş, camdan ağaçları gören bir masa vardı. Mutfağın salona dayalı duvarı ise yıkılmış ve salona bir bar olarak hizmet verebilecek şekilde dizayn edilmişti.

Salon Timur’un evdeki favori bölgesiydi. Burayı



Devam edecek umarım

Teşekkürler

Zeynep. Onu görenler ya hiç beğenmezler ve hakkında konuşmaya gerek bile duymazlar. Ya da güzelliğine hayran kalıp gözlerini ondan alsalar da akıllarını ondan alamazlar. Onun ufacık şeker gibi bir burnu, dolgun ve ıslak dudakları, inanılmaz güzellikte saçları olduğunu düşünebilirsiniz. Fakat gerçekler hiç de öyle değildir. Zeynep’in suratındaki inanılmaz güzellik büyük bir çirkinlikten doğmuştur. Güzellik ile çirkinlik el ele vermiş birlikte çalışmışlar, güzellik çirkinliği belki sarhoş ederek ya da belki tatlı sözlerle ikna edip bu muhteşem eserini ortaya çıkartmıştır.

Güzelliğin bir sanatçı olduğunu onun suratında anladım. O güne kadar bir sürü güzel yüz görmüş olmama rağmen kimsenin yüzünde bir sanat eseri görmemiştim. Sanat eserleri yaratıcı olmak zorundadır. Bence tabii ki. Onlar herkesin aklında farklı fikirler uyandırmalı bazı insanlar tarafından çok beğenilirken bazıları tarafından anlaşılamamalıdır (Bir şey anlayanların daha çok hoşuna gider böylesi). Sanat eserinin kaygısı estetik olmamalıdır.

Sanatçı anlatmak istediğini açıkça ortaya koyamaz. Onu öyle bir anlatır ki görenler oturur düşünür düşünür ve düşünür. Tamamını kavrayamamanın da verdiği bir hayranlık duygusuyla sanat eserinin yanından ayrılırlar. Ama işte o insanoğlunun en büyük iştahına yenik düşerler çoğu zaman. Bilmediklerini öğrenmek isterler. Kafalarında sorular sorarlar. Cevaplarını almaya çalışırken düşünmek zorunda kalırlar. Hoşlarına giden aslında bu sanat eseri midir yoksa çok nadiren yaptıkları bu düşünmek fiili midir. Bilmiyorum.

Zeynep geçenlerde evlendi. Umarız mutlu olur.

Bir kağıt oyununda buluştu yollarımız uzun zaman sonra ilk defa. Antalya’nın güzel koylarından birinde ağaçların arasında herkesten uzak bir yerde nasıl olduysa eski bir kaç arkadaş bir araya geldik. Birimizin eski püskü kırmızı bir Ford minibüsünün içindeydik. Kapılar camlar herşey sonuna kadar açıktı. Güneş ağaçları zar zor geçip bize şamarı yemiş halde ulaştığı için kendisiyle bir sorunumuz yoktu. Zaten aracın içerisinde oturuyorduk.

Bizim arkadaş minibüsün arkasındaki koltukları birbirlerine çevirttirmiş aralarına da bir masa atmış. Artık istersen mangalda pişirdiğin pirzolalarını ye ya da bizim gibi biraz rakı eşliğinde arkadaşlarınla kağıt oyna. Biz kağıt oynarken açık camlardan içeri giren meraklı ve tatlı rüzgar yüzlerimizi okşayıp tekrar bizi baş başa bırakıp gidiyor.

Dört kişiyiz. Zeynep var ben varım. İki tane daha arkadaş var. Onların ismi çok önemli değil. Birazdan minibüsten inip ağaçların arasında yürümeye başlayacaklar zaten. Zeynep’in yeni evlendiği eşi her nasılsa aramızda yok.

Kağıt oyunumuz sıkıldığımız için mi bitti bilemiyorum ama bir anda bitiverdi. Dediğim gibi arkadaşlar aldılar başlarını gittiler. Böyle durumlarda soru sorulmaz fazla. Giden gider. Kalan kalır. Kalan kaldığı için memnundur. Giden gittiği için. Ama bazen giden kalan için mutludur.

Minibüsün hemen kapısının yanında yere oturdum. Sırtımı da minibüse yasladım. Zeynep de hemen arkamda minibüsün içinde ön koltuğun başlığına kollarını dolamış bir biçimde dışarı bakıyordu. Birbirimize bakmıyorduk. Her nasıl olduysa ben hem kendimi görüyordum hem de Zeynep’i. Hem ağaçlara bakıyordum hem de onun suratına.

Şimdiden yazarın birazdan terbiye sınırlarını zorlayıp evli bir kıza sulanacağını düşünenler bence siz kendinize bakın. Böyle bir şey düşündüğünüz için kendinizden utanmalısınız.

Kız evli. Artık nasıl insanın annesi ile babası evli olursa, teyzesi ile eniştesi evli olursa o da onlar gibi evli. Bu ne demek? Artık yan yana oturduğu sohbet ettiği erkekler ile arasında bir şey olamaz. Hayatımda belki de ilk defa akrabam olmayan bir kızla konuşurken cinselliğim üzerinde tam bir kontrol sağlamalıyım.

Fakat arkadaşlarının evli olması fikri bir kimse için çok yeniyse ne olacak? Daha kendisi o evli insanların olgunluğunda değil de kendisini hala çocuk ya da genç gibi görüyorsa o zaman ne yapmalı? Hatta Zeynep bu kimsenin ilk aşkı ise ne olacak? Ne yapacak?

Yapacak tek şey var. Benim gibi rüya görmek.

Teşekkürler bilinçaltım. Teşekkürler.